WTF? czyli coś ambitnego

Przesłuchując sobie w te świąteczne dni nie jedną piosenkę, udało mi się natrafić na utwór Sidney’a Polak’a o tytule: “Otwieram wino”. Niby nie za specjalna piosenka, niby nic ciekawego… a jednak sam początek tej zwykłej piosenki trafił do mnie dosyć dosadnie. Dokładnie brzmi on, zacytuję: “Popatrz jak wszystko szybko się zmienia, coś jest a później tego nie ma(…)”. Pewnie zapytacie: “Co w tym ciekawego? Co w tym takiego niezwykłego?”

Ano ja osobiście uważam, że jest w tym sporo racji. Wystarczy, że popatrze 3 lata wstecz. Na tego 15 letniego Marcina. Ucznia jednego z wielu Krakowskich Gimnazjów.  Często kaptur na głowie, obcięty na 3 mm, nawet dresowe spodnie się trafiły, ewentualnie skejciarskie. Ogrom znajomych, wiele zajęć, beztroska, można powiedzieć, że zero nauki, bo czym można nazwać tą nauke w gimnazjum?

Teraz jest troche inaczej. Po gimnazjum większość znajomości się urwała. Prawde mówiąc z tej wielkiej grupy osób pozostało niewielu. Z niektórymi poprostu urwał się kontakt wraz z końcem szkoły, z innymi kontakt stopniowo wygasał, aż do momentu gdy

stwierdzałem ”cholera, po co mi wogóle jej/jego numer?”, jeszcze inni poprostu przeprowadzili się. Można powiedzieć, że zostali Ci których zawsze uznawałem za przyjaciół.

Ale na gimnazjum świat się nie kończy. Otworzył się kolejny rozdział mojego życia. Przyszła nowa szkoła, nowe wyzwania, nowe problemy noi oczywiście nowi znajomi. Różnie w tym okresie bywało. Napewno namnożyło się problemów, stopień trudności nauki znacznie wzrósł,  z wyglądu oczywiście także się zmieniłem i zmienił się także mój styl ubierania. Poznałem tu nowych znajomych i myśle, że znalazłem sobie wśród nich towarzystwo, które mi odpowiada. Takie swoje miejsce w tym wielkim, “zakręconym” świecie. Nie jestem w stanie stwierdzić w jakim stopniu zmieniłem się z charakteru. Nikt chyba takich zmian u siebie bez czyjejś pomocy nie jest w stanie zauważyć. Przynajmniej ja nie potrafie. Czyżbym się nie zmienił?

Czy zmieniły się moje priorytety? Chyba nie. Nie wiem czy wszystkie… niektóre może błache, ale udało się zachować. Przykładowo postanowiłem sobie, że nie będe palił. Pomimo wielu “propozycji” zapalenia jakoś zawsze miałem na ten temat własne zdanie, a brzmiało ono mniej więcej: “Nie, dzięki, nie pale”. Ktoś kiedyś mi nawet powiedział, że zazdrości mi takiej bierności na te propozycje.

No ok, ale do czego zmierzam. Wystarczyło 3 lata, abym ja, moje życie zmieniło się i to w znacznym stopniu… a co będzie za 4 miesiące, gdy skończy się szkoła? Kiedy to otworzy się następny rozdział książki zwanej życiem? A co za rok, 2, 20? Niestety, nie wiem… ale mam nadzieje, że moi dotychczasowi znajomi nie podzielą losu tych z gimnazjum. Że znać się będziemy przez te 2, 20, 40, 60, a co mi tam… nawet 100 lat.  XD

Pozdro 600 dla najlepszych