“Muzykę rozumie się tylko wtedy, gdy się ją czuje”

“Samotna róża na półce czeka przywołuje me wspomnienia z bardzo daleka, z tamtych dni co przepłynęły jak rzeka, dalej czeka, a czas nie zwleka ciągle ucieka. Przywołuje te chwile wspólne spacery, wędrówki, rowery dlaczego to nie wraca? Do jasnej cholery! Frustracja tutaj niczego nie zmieni, wszystkie uczucia w kolorze czerwieni.

Czas mija szybko, traci to wszystko. Tęsknię za chwilą, za (pomyślną). Wierzę we wspomnienia, wiatr wieje teraz pusto mam w głowie. Pełno na przemian…
Czas zmienia wszystko. Wcześniej tyle planów teraz grać muszę sam, życie jak boisko, a miało być tak pięknie jak w San Francisco (…)”

Coś w tym jest… w tytule notki jak i jej treści…

(*)

Przeglądając ostatnio nasze blogi natknąłem się na nową notke Tomka. Była w niej mowa o pamiętniku Julki. Pamiętniku dziewczyny chorej na raka, czekającej na śmierć…  Opisywane przez nią przeżycia, przemyślenia, a także sama jej postać skłania mnie do wielu przemyśleń, refleksji… Często “marudzimy”, że jest nam źle, coś jest nie tak, że spotykają nas same nieszczęścia, cierpimy… pomyślcie… czym to wszystko jest wobec tego co musiała przejść Julcia, dziewczyna która 3 lata przed skończeniem 17 roku życia dowiedziała się, że ma Raka? Niczym… Dlatego powinniśmy cieszyć się tym co mamy. Zdrowiem, szczęściem, a przede wszystkim życiem… cieszyć się chwilą i starać się przejść przez owe życie jak najlepiej potrafimy, postępować tak żebyśmy kiedyś niczego nie musieli żałować…